- Διαφήμιση -

Τρυφερό, νοσταλγικό με μουσικές της δεκαετίας του 30′ που μας παρασύρουν στις γειτονιές του Πειραιά, εκεί όπου γεννήθηκε το ρεμπέτικο τραγούδι.

Βασισμένο στην ομώνυμη τηλεοπτική σειρά της ΕΡΤ της δεκαετίας του 80′ και με ένα υπέροχο καστ ηθοποιών και μουσικών, η παράσταση που ανεβαίνει κάθε βράδυ (εκτός Τρίτης) στο μοναδικό και προσφάτως ανακαινισμένο Δημοτικό θέατρο του Πειραιά, παρασύρει το κοινό σε μια τσάρκα στα κουτούκια και ρεμπετάδικα του Πειραιά. Αυτή η μουσικοθεατρική παράσταση μας πάει πίσω στον χρόνο, σε εποχές όπου ρομαντισμός και αλητεία, κατά κάποιον τρόπο ήταν αλληλένδετα.

Μέσα από τη μεταφορά του σήριαλ στο σανίδι από τον Δημήτρη Χαλιώτη, τη μουσική επιμέλεια του Ιεροκλή Μιχαηλίδη, «Το Μινόρε της αυγής μάς ταξιδεύει σε έναν κόσμο αναπάντεχα γνώριμο, πλημμυρισμένο με τα τραγούδια που σημάδεψαν την ιστορία του πειραιώτικου ρεμπέτικου».

Eπαναστατικά τραγούδια που μιλούν για αγάπη, έρωτα, φυλακή και ναρκωτικά. Τα ρεμπέτικα αγαπήθηκαν από τους Έλληνες όλων των γενεών. Η ιστορία του ρεμπέτικου τραγουδιού είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας του ελληνικού τραγουδιού, όταν από τα νησιά μεταφέρθηκε στην ύπαιθρο κατά τα τέλη του 19ου αιώνα και μετέβη στις εκβιομηχανοποιημένες πλεον πόλεις .Όπως και η jazz, το ρεμπέτικο είναι ένα τραγούδι που άνθισε σαν αγριολούλουδο στην άσφαλτο των πόλεων και κυρίως στα πιο χαμηλά στρώματα της εργατικής τάξης, όπου η μιζέρια, η ανεργία, η διακοπτόμενη εργασία, η αλητεία (όπως αναφέρει και ο όρος ρεμπέ) τα ναρκωτικά, οι κλοπές, οι διαρρήξεις ή ακόμα και οι δολοφονίες, συνθέτουν την καθημερινότητα. Ο κόσμος των ρεμπετών είναι ο κλειστός κόσμος των φτωχογειτονιών, της ταβέρνας, των χαμαιτυπείων και της φυλακής, όπου γεννήθηκαν πολλά από τα αγαπημένα μας ρεμπέτικα.

Ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης και ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης στην παράσταση “Το μινόρε της αυγής”

Στον Πειραιά οι ρεμπέτες συχνάζουν στα ίδια λίγο πολύ στέκια, ζουν στον δικό τους κλειστό κόσμο και αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον από το ντύσιμο, την τρόπο ομιλίας αλλά και γενικότερης κίνησης και κουλτούρας. Τα πρώτα ρεμπέτικα ήταν ανώνυμα και παίζονταν ιδιαίτερα μέσα στο περιβάλλον της φυλακής στα τέλη του 19ου αιώνα.

- Διαφήμιση -

Για όποιον έχει παρακολουθήσει τη σειρά, ενδεχομένως να κατατοπιστεί πιο εύκολα στην χρονική ακολουθία των γεγονότων και των μικρών σχέσεων που εξελίσσονται μέσα στα ρεμπετάδικα αλλά και τα μικρά δωμάτια σε γειτονιές που έχουν παντού μάτια και αφτιά. Ένταση, αγάπη, πάθος, απελπισία και απογοήτευση είναι μερικά από τα συναισθήματα που πλαισιώνουν αυτές τις σχέσεις μαζί με υπέροχες μελωδίες από μπουζούκια και μπαγλαμαδάκια επί σκηνής.

Πρόκειται για μια διαδραστική παράσταση όπου το κοινό συμμετέχει ενεργά, χειροκροτεί, γελάει, νοσταλγεί.. Με ένα υπέροχο καστ ηθοποιών ( Ι. Μιχαηλίδης, Γ. Σκιαδαρέσης, Στ. Σβήγκος, Χρ. Μαξούρη, Αλ. Αϊδίνη, Μ. Τσιμά, Κ. Κοράκης, Κ. Σαλής, Άρης Αντωνόπουλος, Κ. Παπανδρέου, Γ. Εγγλέζος, Όλ. Σκιαδαρέση αλλά και μοναδικούς μουσικούς επί σκηνής (Αντ. Ξηντάρης, Θ. Ξηντάρης) οι οποίοι δίνουν την εντύπωση πως είσαι πραγματικά μέσα σε ένα κουτούκι και παρακολουθείς ιστορίες ανθρώπων με έγνοιες και προβλήματα παρανομίας, φτώχειας, ερωτικής απογοήτευσης. Η Αλεξάνδρα Αϊδίνη μετά τον εμβληματικό ρόλο της γαλλίδας Μαρίνας στην «Μεγάλη Χίμαιρα» του Καραγάτση στο θέατρο Πορεία μας εντυπωσιάζει και στο σανίδι του δημοτικού θεάτρου Πειραιά σε έναν ρόλο που της ταιριάζει γάντι!  

“Το μινόρε της αυγής” στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

Μια μουσικοθεατρική παράσταση με ιστορίες που αναδιπλώνονται μέσα από τους καπνούς, τις μουσικές, τα φώτα και τα σκοτάδια του Πειραιά του ‘30 . Άνθρωποι πονεμένοι, ζαλισμένοι από το ποτό και τα χαρμάνια προσπαθούν να εξισορροπήσουν ανάμεσα στα όνειρα, τα θέλω τους και την ζοφερή πραγματικότητα. Με οδηγό την μουσική και τα τραγούδια τους ενώνονται, χωρίζουν και ξανασμίγουν. Έρωτες, φιλίες, επαγγελματικά μπερδέματα, παρανομίες, φυλακή·ιστορίες που μπερδεύονται και κάνουν κύκλους.

Επί σκηνής

Η παράσταση ακολουθεί φυσικά και τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα του 30’ με την έλευση της δικτατορίας του Ιωάννη Μεταξά που επέφερε μεγάλες αλλαγές και φόβο στις συνήθειες και τα λημέρια των ρεμπετών μας. Δολοφονίες, κυνηγητό, κρυψώνες, τρόμος στους δρόμους αλλά και μέσα στα σπίτια και τα κουτούκια. Οι ρεμπέτες αναγκάστηκαν να αλλάξουν εκτός από συνήθειες και πολλούς στίχους των τραγουδιών τους.

Μέσα από την παράσταση παρακολουθούμε τις αλλαγές αυτές σε τραγούδια που όλοι ξέρουμε αλλά κάποιοι στίχοι τους προσαρμόστηκαν για να μην προκαλούν τις αρχές και απαγορευτούν. Ένα τέτοιο τραγούδι γνωστό σε όλους μας από την Χάρις Αλεξίου είναι η επιτυχία «ούζο όταν πιείς » που η πρώτη ερμηνεία του έγινε το 1934 από την Ρόζα Εσκενάζι με λίγο διαφορετικούς στίχους. Λογοκρίθηκε από τον Μεταξά επειδή ήταν “χασικλίδικο”, ενώ ειρωνευόταν την υφιστάμενη κατάσταση αναφέροντας την «κατάντια της Ελλάς». Το έκανε επιτυχία η Χάρις Αλεξίου αλλάζοντας τη λέξη “πρέζα” .

- Διαφήμιση -