- Διαφήμιση -

Η συνέντευξη με τον Θοδωρή Βουρνά έγινε στην ευτυχέστερη των συγκυριών για τον ίδιο. Αυτή τη στιγμή βλέπει «Τα Κορίτσια δεν πρέπει να παίζουν ποδόσφαιρο» της Μάρτα Μπουτσάκα να ολοκληρώνουν επιτυχώς τον κύκλο τους στο Θέατρο 104 και τα «Οργισμένα Νιάτα»του Τζον Ώσμπορν να ετοιμάζονται για νέες παραστάσεις στο Θέατρο Αγγέλων Βήμα από 4 Απριλίου.

Κάπου ανάμεσα, ο δρόμος τον βρήκε στην Βαρκελώνη. Εκεί, ο γνωστός για τις μικρού μήκους δημιουργίες του σκηνοθέτης παρουσίασε την πρώτη μεγάλου μήκους του ταινία με τίτλο «Dissolved» στα πλαίσια του 4oυ Φεστιβάλ Κυπριακού και Ελληνικού Κινηματογράφου (4 – 6 Μαρτίου στο Cinemes Girona). Εκεί ερωτεύτηκε τους δρόμους και τις τοποθεσίες μιας πόλης που είχε γνωρίσει μόνο μέσα από το έργο της καταλανής συγγραφέως Μάρτα Μπουτσάκα.

Ο Θοδωρής Βουρνάς αποδέχθηκε με χαρά την πρόσκληση του CalendArt και μίλησε, εκτός από τα παραπάνω και για το σκηνοθετικό του έργο, τα ξεκινήματα και την πορεία του στο χώρο του θεάτρου και του κινηματογράφου, τις νέες του παραστάσεις καθώς και τις προκλήσεις της δουλειάς του.

-Σε πετυχαίνω λίγο μετά την επιστροφή σου από την Βαρκελώνη και το 4o Φεστιβάλ Κυπριακού και Ελληνικού Κινηματογράφου. Μίλησε μας για την εμπειρία σου εκεί.

-Από εκεί έχω τις καλύτερες των εντυπώσεων. Να αναφέρω πως οι διοργανωτές του φεστιβάλ, η Anna Ellina και ο Juanjo Lopez είναι δύο πολύ θετικοί άνθρωποι, ειδικά με την Anna αισθάνθηκα από την πρώτη τηλεφωνική μας επικοινωνία σαν να είμαστε χρόνια φίλοι. Η φιλοξενία τους ήταν ιδιαίτερα θερμή, με αποτέλεσμα τόσο εγώ όσο και η Μαρία Θωμά (η ηθοποιός και πρωταγωνίστρια της ταινίας Dissolved) που με συντρόφευσε σε αυτό το ταξίδι να νιώσουμε ευπρόσδεκτοι σε ένα φεστιβάλ που το ισπανικό κοινό το αγκάλιασε πραγματικά.

Να σκεφτείς πως στα φεστιβάλ γενικότερα κρατάω μικρό καλάθι, σχετικά με το αν θα βρω μια άδεια ή γεμάτη αίθουσα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όχι μόνο η αίθουσα ήταν γεμάτη, αλλά το μεγαλύτερο ποσοστό του κοινού ήταν ισπανοί, που μέσα από το Q&A της ταινίας, είχαν την ευκαιρία να μοιραστούν τις απόψεις τους και να εκφράσουν τις απορίες τους. Ήταν μια πολύ ωραία ευκαιρία ο πολιτισμός μας να βρει ανταπόκριση σε ένα κοινό και μια πόλη που τελικά δεν απέχει πολύ από εμάς από άποψη κουλτούρας. Βρήκα απέναντί μου έναν κόσμο που τον ενδιέφερε να δει σινεμά έξω από την χώρα του, είχε καίριες απορίες και μου έδωσε το δημιουργικό βήμα να κάνω διάλογο μαζί του.

Ο Θοδωρής Βουρνάς με την Μαρία Θωμά στο 4o Φεστιβάλ Κυπριακού και Ελληνικού Κινηματογράφου

-Δεδομένου πως έχεις σκηνοθετήσει την παράσταση «Τα κορίτσια δεν πρέπει να παίζουν ποδόσφαιρο» της Μάρτα Μπουτσάκα, θα έλεγες πως η Βαρκελώνη ήταν ένας… καρμικός προορισμός;

– Θα έλεγα πως πρόκειται καλύτερα για μια τρομερά συγκινητική συγκυρία. Στις 14 Φεβρουαρίου η συγγραφέας του έργου Μάρτα Μπουτσάκα, καταλανή στην καταγωγή και κάτοικος Βαρκελώνης, ήρθε στην Αθήνα ως καλεσμένη του Ινστιτούτου Θερβάντες και παρακολούθησε την επίσημη πρεμιέρα τη παράστασής μας, ενώ την επόμενη μέρα διαβάσαμε το τελευταίο της έργο σε αναλόγιο στην Ελληνοαμερικανική Ένωση. Είχα την ευκαιρία να βγώ με την Μάρτα, να φάμε μαζί, να γνωριστούμε και να μιλήσουμε. Φαντάσου πως σκηνοθετώ τόσους μήνες ένα έργο που διαδραματίζεται στην Βαρκελώνη και 15 μέρες μετά βρίσκω τον εαυτό μου να περπατάει στους ίδιους δρόμους και να βρίσκεται στις ίδιες περιοχές όπου διαδραματίζεται το έργο της Μάρτα. Ήταν κάτι το απίστευτο το να κάνεις πλέον εικόνα όλα όσα διαβάζεις και σκηνοθετείς.

-Ποιες ήταν οι εντυπώσεις που είχε η Μάρτα Μπουτσάκα για την παράστασή σου;

-Έμεινε πολύ ικανοποιημένη και είχε πραγματικά πολύ θερμές εντυπώσεις για το έργο και την απόδοσή του στο σανίδι. Η Μάρτα είναι ένας άνθρωπος που θαυμάζω τρομερά, καθώς και εγώ και το κοινό που συμμετείχε στο Q & A μετά την παράσταση, είχαμε να της κάνουμε πολλές ερωτήσεις και να ανακαλύψουμε περισσότερα για το έργο της. Όλα της τα έργα άλλωστε είναι τόσο ανθρώπινα, που θα μπορούσα να τα φανταστώ με πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους και να καταλήξω στα ίδια ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Η «Ρίτα», για παράδειγμα, είναι ένα έργο που μπορεί να παιχτεί είτε από δύο άντρες, είτε από δύο γυναίκες ή από έναν άνδρα και μια γυναίκα. Αγγίζει σύγχρονα θέματα και προβλήματα της κοινωνίας, ακόμα και τις ανθρώπινες σχέσεις και την ανάγκη από φροντίδα και αγάπη που έχει κάποιος, ανεξαρτήτως ηλικίας.

-Οι ανθρώπινες σχέσεις και συγκεκριμένα οι σχέσεις μεταξύ ζευγαριών έρχονται στο προσκήνιο μέσα από την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία σου «Dissolved». Ποιό είναι το μήνυμα της ταινίας και ποιά η διαδρομή που ακολούθησε από την σύλληψή της ιδέας μέχρι το φεστιβάλ στην Ισπανία;

-Η ιδέα γεννήθηκε στο πρώτο λοκντάουν τον Μάρτιο, μέσα σε μια περίοδο όπου δεν γνωρίζαμε πότε θα μας επιτραπεί να κάνουμε ξανά γυρίσματα καθώς και πόσους ανθρώπους μπορούμε να έχουμε στο ίδιο σπίτι και στον ίδιο χώρο. Το θεμέλιο της ιδέας ήταν άλλωστε να έχουμε δύο άτομα σε κάθε ιστορία. Πρόκειται για τρείς ιστορίες που διαδραματίζονται σε τρεις διαφορετικές δεκαετίες (του ’90, του ’00 και το 2020), με τα ζευγάρια να τα συνδέουν βαθμοί συγγένειας. Είναι ενδιαφέρον να δει κανείς πως οι πράξεις και οι αποφάσεις ενός ζευγαριού «γράφονται» στο DNA των επόμενων γενεών.

Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στην Αθήνα στις 11 Δεκεμβρίου του 2021 και ήταν ιδιαίτερα μεγάλη τιμή για μένα να κερδίσει βραβεία τόσο στο Athens Digital Festival όσο και στο World of Film: International Festival Glasgow όπου έκανε πρεμιέρα. Συνέπεια των διακρίσεων ήταν η διανομή από την Studio New Star Art Cinema και η παραμονή της ταινίας στις αίθουσες του κινηματογράφου μέχρι το τέλος Ιανουαρίου, για να φτάσουμε στην Βαρκελώνη και το φεστιβάλ.

Από τα γυρίσματα της ταινίας Dissolved

-Στην καριέρα σου έχεις ασχοληθεί παράλληλα και με το Θέατρο και με τον Κινηματογράφο. Ποιά ήταν η πρώτη σου επαφή με τις δύο τέχνες και πότε γεννήθηκε η επιθυμία να σχοληθείς με την σκηνοθεσία;

-Από όσο θυμάμαι η πρώτη ταινία που παρακολούθησα ήταν το «Μπάτμαν» του Τίμ Μπάρτον το 1989 σε έναν κινηματογράφο στη Νέα Πέραμο της Καβάλας . Όσον αφορά το θέατρο μια από τις πρώτες παραστάσεις που θυμάμαι να παρακολούθησα ήταν ο «Θάνατος του Εμποράκου» όταν ήμουν 9 ετών. Πρέπει να καταστεί σαφές πως πήγαινα πολλές φορές θέατρο, με του γονείς μου, με φίλους στην εφηβεία ή ακόμα και μόνος μου. Το μικρόβιο του σκηνοθέτη είναι η αλήθεια πως το «κόλλησα» από την πρώτη στιγμή.

Ειδικά το θέατρο μου άρεσε και με αφορούσε κατά κάποιον τρόπο. Σκέψου πως από το 1999 έως το 2009 προσπαθούσα να δω ό,τι παράσταση έπαιζε στην Αθήνα! Είχα πάντα ένα περιοδικό μαζί μου, υπογράμμιζα τις ημερομηνίες και τις ώρες της κάθε παράστασης και τις διέγραφα μόλις τις έβλεπα (γέλια)!

- Διαφήμιση -

-Υπάρχει τελικά μια οριοθέτηση μεταξύ σκηνοθέτη και ηθοποιών;

Φυσικά. Πρέπει να υπάρχει μια ιεραρχία, καθώς και μια αμοιβαία κατανόηση και ευγένεια. Ο κάθε ένας πρέπει να γνωρίζει ποιός είναι ο ρόλος και οι αρμοδιότητές του. Μια παράσταση δεν είναι ένας πολτός ιδεών, δεν θα πάρει ποτέ τη σωστή μορφή. Ο σκηνοθέτης είναι αυτός που καλείται να δώσει πνοή σε ένα έργο. Αυτό στον κινηματογράφο συμβαίνει πολύ περισσότερο. Σε μια παράσταση, αν κάτι δεν λειτουργεί, μπορείς να κάνεις διορθώσεις. Σε μια ταινία, πρέπει να είσαι απολύτως σίγουρος το τι θα περάσει στο τελικό μοντάζ και να είναι σύμφωνο με το σκεπτικό σου.

-Από τα Κορίτσια που δεν πρέπει να παίζουν Ποδόσφαιρο επιστρέφεις στα… Οργισμένα Νιάτα στο Αγγέλων Βήμα.

-Ακριβώς! Πριν από λίγο καιρό (αρχές Φεβρουαρίου) ολοκληρώθηκε ο 2ος κύκλος παραστάσεων και θα επιστρέψουμε με ένα ανανεωμένο καστ, μια ανανεωμένη διανομή και μια πιο φρέσκια οπτική του έργου από 4 Απριλίου. Είναι ένα έργο που είχαμε προγραμματίσει να ανεβάσουμε και το 2020, όμως λόγω πανδημίας δεν κατέστη δυνατό. Κάτι παρόμοιο είχε συμβεί και με το έργο «Η Ζωή μου στην Τέχνη» το οποίο τη φετινή σεζόν βγήκε πιο ανατρεπτικό από ότι περίμενα, όμως συνέπεσε με την απότομη αύξηση κρουσμάτων.

-Αναπόφευκτα, όπως φαίνεται, η πανδημία είναι κάτι που επηρέασε και την δική σου δουλειά. Πως βίωσες την δύσκολη περίοδο των διαδοχικών λοκντάουν;

-Αναμφισβήτητα το πρώτο λοκντάουν ήταν σκληρό για εμένα. Βίωσα μια τεράστια θλίψη, καθώς όλη μου η ζωή, από το πρωί ως το βράδυ ήταν πρόβες, θέατρο και κινηματογράφος, ενώ είχα και τρεις παραστάσεις σε τρια διαφορετικά στάδια. Μια ετοιμαζόταν για περιοδεία, μια βρισκόταν σε πρόβες και η άλλη θα έκανε πρεμιέρα μετά το Πάσχα. Έχασα στην ουσία όλον τον κόσμο που είχα.

Όμως κάποια στιγμή συνήλθα, έκανα τις βόλτες μου στο πάρκο, θυμήθηκα να μαγειρεύω πάλι, περπατούσα πολύ και σκεφτόμουν τα επόμενα σχέδιά μου, όταν τελειώσει όλο αυτό. Όπως λέει και ο πατέρας μου «Να ζεις με τις ελπίδες του μέλλοντος, όχι με τις αναμνήσεις τους παρελθόντος»!

-Υπάρχουν θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικές δημιουργίες που τις θεωρείς αγαπημένες σου;

-Μπορώ να σου πω στο θέατρο πως έχω ξεχωρίσει τις δουλειές του Βασίλη Μπισμπίκη, τον οποίο αναγνωρίζω τόσο ως ηθοποιό, όσο και ως σκηνοθέτη. Όσον αφορά τον κινηματογράφο, δεν έχω έναν συγκεκριμένο δημιουργό που θαυμάζω, αλλά διάφορα έργα από πολλούς. Ενδεικτικά λατρεύω το «Χορεύοντας στο Σκοτάδι» του Λαρς Φον Τρίερ και το «Εκτός Ελέγχου» του Στίβεν Σόντενμπεργκ. Βέβαια μεγάλη μου αδυναμία αποτελούν οι ταινίες υπερηρωών και συγκεκριμένα της Marvel. Μιλάς άλλωστε σε έναν άνθρωπο που έχει διαβάσει άπειρα κόμικς της Marvel. Πιστεύω ήταν το όνειρο κάθε παιδιού που διάβαζε κόμικς να δει τους αγαπημένους του ήρωες να ζωντανεύουν στην μεγάλη οθόνη.

-Σαν σκηνοθέτης, ενστερνίζεσαι κάποια συγκεκριμένη φιλοσοφία;

-Όπως προανέφερα, στη καριέρα σου έχεις και καλές και κακές αναμνήσεις. Όμως η εκπλήρωση μια παράστασης είναι ένα μεγάλο ταξίδι που στην αρχή φαίνεται ως ένας αχανής στόχος. Με το πέρας της παράστασης έφερες ένα αποτέλεσμα. Αρέσει δεν αρέσει, έχει ή δεν έχει αποδοχή δεν έχει σημασία. Έφερες ένα αποτέλεσμα, οπότε ακόμα και αυτά που είναι δυσάρεστα ή τραυματικά μεταμορφώνονται σε μια όμορφη ανάμνηση και προχωράς παρακάτω.

Λίγα λόγια για την ταινία Dissolved

Κανείς δεν ξέρει τι πραγματικά συμβαίνει πίσω από τις κλειστές πόρτες, εκτός από τους ανθρώπους που ήταν εκεί και μοιράστηκαν τις κοινές τους στιγμές και τη δικιά τους αλήθεια. Από το πάθος μέχρι και τη διάλυση, οι διαδρομές τριών ζευγαριών σε τρεις διαφορετικές δεκαετίες που τους ενώνει ένας συνδετικός κρίκος στο πρόσωπο ενός μυστηριώδη άντρα.

Η ταινία έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στη Σκοτία, στο World of Film: International Festival Glasgow τον Οκτώβριο και κέρδισε το βραβείο Best Film – First Feature Competition. Ενώ στην Ελλάδα έκανε την πρώτη της προβολή το Σάββατο 11 Δεκεμβρίου στο διαγωνιστικό τμήμα του 10ου Athens Digital International Film Festival και έπειτα προβλήθηκε στο Studio New Star Art Cinema, της πλατείας Αμερικής.

Επισκεφθείτε το επίσημο σαιτ του Θοδωρή Βουρνά ΕΔΩ

- Διαφήμιση -