- Διαφήμιση -

Αυτή τη στιγμή έχω και κάθονται στο περίμενε η 3η σεζόν του «Barry» , το πρώτο μισό της τελευταίας σεζόν του «Better Call Saul», η 1η σεζόν του «Squid Game», τα δύο τελευταία επεισόδια της 4ης σεζόν του «Stranger Things», ενώ μόλις ξεκίνησε η 4η σεζόν του «Westworld», της οποίας τα 8 επεισόδια πιθανόν θα αφήσω για τις αργές ημέρες του Αυγούστου.

Εννοείται πως η θέαση των παραπάνω τηλεοπτικών σειρών, δεν είναι κάποιος δυσάρεστος πονοκέφαλος, όμως μου προκαλεί εντύπωση που η συγκομιδή είναι σχετικά μεγάλη, τουλάχιστον για τα δικά μου δεδομένα. Δεν θεωρώ άλλωστε τον εαυτό μου εξπερ στις σειρές, καθώς παρακολουθώ μάξιμουμ 7-8 μέσα στον χρόνο. Ναι, είναι μικρός αριθμός, αν αναλογιστεί κανείς πως πολλοί στον πλανήτη έχουν «χτενίσει» την μισή βιβλιοθήκη του Νέτφλιξ και ό,τι καινούργιο (και ελληνικό τελευταία) βγάζει αυτή μέσα σε έναν μήνα.

Less is More

Ίσως φταίνε οι υπερωρίες στην δουλειά. Ίσως «φταίει που τελευταία το έριξα πολύ στο ελληνικό σινεμά, βλέποντας από το «Αγία Έμυ» της Αρασέλης Λαιμού, μέχρι τον «Απόστρατο» του Ζαχαρία Μαυροειδή και το «Suntan» του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου. Όπως όμως έχουν τα πράγματα, αυτή τη στιγμή έχω να καλύψω μεγάλο τηλεοπτικό έδαφος.

Βέβαια το ευχάριστο σε όλα αυτά είναι πως οι εν λόγω σειρές δεν θυμίζουν σε τίποτα το φορματ των παλαιότερων ετών και μπορείς να τις «καταπιείς» σχεδόν σύντομα. Πόσα επεισόδια να έχει πλέον η κάθε σεζόν; Επτά; Εννιά; Άντε το πολύ 14;!

Ορισμένες φορές σκέφτομαι κατα πόσο μοντέρνες σειρές θα ήταν αρεστές αν άρχιζαν να κουράζουν το κοινό τους με πολυάριθμα επεισόδια. Ο συνάδελφος Κώστας Νικολός, άσχετα αν «πετσοκόβει» την προφορά, λέει πολύ σωστά πως σε κάποιες περιπτώσεις Less is More και αυτό φαίνεται να ενστερνίζονται πρόσφατα (τη τελευταία δεκαετία) οι παραγωγές. Γιατί όμως πραγματικά συμβαίνει αυτό;

- Διαφήμιση -

Λιγότερα επεισόδια, με «κινηματογραφική» απόδοση

Θα ήταν κάπως ανάρμοστο και ασεβές να κατηγορήσω παλαιότερες επιτυχημένες ξένες σειρές πως επειδή εξαπέλυαν σεζόν με 20+ επεισόδια, δεν έχουν μια διαχρονική ποιότητα. Εδώ όμως δεν καταφεύγω σε ένα πλαίσιο σύγκρισης. Η παρατήρησή μου έχει να κάνει πως μια μοντέρνα παραγωγή θα φροντίσει (τουλάχιστον σε μεγαλύτερη συχνότητα) να συσκευάσει ένα ελκυστικό τηλεοπτικό πακέτο σε λιγότερα μέρη, έτσι ώστε κάθε επεισόδιο να διαθέτει μια ιδιαίτερη κινηματογραφική χροιά, με άρτια σκηνοθεσία, προσεγμένο σενάριο και έμφαση στη λεπτομέρεια. Ακόμα και τα γυρίσματα έχουν μεταφερθεί σε μεγάλο βαθμό από την άνεση των στούντιο, σε φυσικούς χώρους με στόχο να επιτευχθεί η επιθυμητή ατμόσφαιρα.

Εξοικονόμηση χρόνου και λιγότερη εξάντληση

Καλώς ή κακώς η φράση «είμαι πολύ απασχολημένος» είναι μια από τις δημοφιλέστερες του σήμερα. Οπότε, η δυνατότητα του να κάτσεις να δεις μια σειρά αλλά παράλληλα να δαπανήσεις εως και μήνες για να τελειώσεις όλα τα επεισόδια είναι μια τιτάνια πολυτέλεια. Η προοπτική όμως το να περάσεις ένα σαββατοκύριακο και να κάνεις έναν μινι δεκάωρο μαραθώνιο επεισοδίων και παράλληλα να τελειώσεις με μια σεζόν φαντάζει ορισμένες φορές πιο δελεαστική. Στον αντίποδα, μια σεζόν με λιγότερα επεισόδια μπορεί να επιτρέψει σε κάποιο άτομο να διαστρωματώσει καλύτερα τον χρόνο του, χωρίς να ανησυχεί για έναν… επεικείμενο τηλεοπτικό γολγοθά.

Streaming και τα μυαλά στα κάγκελα

Το στρήμινγκ έχει απλοποιήσει και παράλληλα περιπλέξει την πρόσβασή μας σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές και προγράμματα του εξωτερικού. Netflix, Hulu, Apple TV+, Amazon, Ertflix, HBO Max, Disney Plus έχουν ανοίξει και μας περιμένουν για να πλοηγηθούμε στο ατελείωτο περιεχόμενό τους. Αυτό σημαίνει πως πέφτουμε εύκολα στην παγίδα του να δοκιμάσουμε μια σειρά… και μετά και άλλη μια… και μετά και άλλη μια… και στο τέλος αναρωτιέται κανείς : «Καλά εγώ το Mandalorian ξεκίνησα να βλέπω, πως κατέληξα στο Moon Knight;». Κάθε πλατφόρμα επωφελείται με το να κρατάει τους συνδρομητές της στο μενού της και σε εγρήγορση. Αυτό δεν θα το καταφέρει με νέες κυκλοφορίες που θα «απομονώσουν» τον τηλεθεατή απο το υπόλοιπο περιεχόμενο, επειδή χρειάζονται 25 επεισόδια για να φτάσουν στο ζουμί της πλοκής.

Σειρές με… Όσκαρ

Αν παρατητήσατε τα τελευταία χρόνια μια αυξημένη εισροή κινηματογραφικών σταρ στην μικρή οθόνη, πιθανόν αυτό να οφείλεται στον πρώτο λόγο που ανέφερα παραπάνω. Μια μεγάλη σταρ του Χόλυγουντ ή ένας κινηματογραφικός αστέρας είναι περισσότερο πρόθυμοι στο να πρωταγωνιστήσουν σε μια σειρά που δίνει πρώτο λόγο στη ποιότητα και δεύτερο λόγο στην ποσότητα. Αυτό δεν ισχύει μόνο για τους ηθοποιούς. Σκηνοθέτες, σεναριογράφοι, συντελεστές παραγωγής που είναι καταξιωμένοι στον χώρο τους είναι διατεθειμένοι να δουλέψουν στον πάλαι ποτέ φτωχό συγγενή του λαικού θεάματος, όποτε ο τελευταίος επιλέγει να δώσει έναν σοβαρό τόνο στα προϊόντα του.

Πλοκή που εκτροχιάζεται

Φυσικά όλα καταλήγουν στην εξέλιξη της πλοκής. Είναι πολύ πιο διαχειρίσιμο το να οικοδομήσει ένας δημιουργός την πλοκή της σειράς του σε έναν περιορισμένο αριθμό επεισοδίων, παρά σε μια πλειάδα επεισοδίων με τα περισσότερα να είναι ως επι το πλείστον αδιάφορα και άνευ ουσίας. Αυτό είχε παρατηρηθεί κυρίως στα sitcoms, τα οποία από ένα σημείο και έπειτα εγκατέλειψαν το φορμάτ των 20 επεισοδίων ανα σεζόν και προχώρησαν σε συμπύκνωση των κύκλων τους, με στόχο περισσότερο την ανάδειξη μιας ενιαίας πλοκής και λιγότερο ενός ορυμαγδού αυτοτελών υποθέσεων.

- Διαφήμιση -