- Διαφήμιση -

Εάν κάτι ξεχώρισε και κυριάρχησε ευχερώς στην Αντιγόνη που παρακολουθήσαμε στο Ηρώδειο σε σκηνοθεσία Τσεζάρις Γκραουζίνις, αυτό ήταν η ποιητική γλώσσα του Σοφοκλή, η εξαιρετική μετάφραση του Γιώργου Μπλάνα και κυρίως τα αμείλικτα ερωτήματα που τίθενται σχετικά με το δίκαιο και το άδικο, την εξουσία και την αντίσταση απέναντι σε αυτή. Αυτά όμως ως προς την ενδιάθετη αξία του κειμένου καθώς ορισμένα άλλα στοιχεία φάνηκε να αποδυναμώνουν την παράσταση καθαυτή.

Ο δοκιμασμένος λιθουανός σκηνοθέτης επέλεξε να εγγράψει τη σοφόκλεια τραγωδία σε ένα (διαφορετικό από τα συνηθισμένα) πλαίσιο που ενώ ήθελε να μιλήσει για πολλά, κατέληξε στο τέλος να συνομιλεί με τον εαυτό της. Η Αντιγόνη (Έλλη Τρίγγου), αυτό το σύμβολο ανυπακοής και αντίστασης απέναντι στην αδικία, που παραβαίνει την απαγόρευση του Κρέοντα και θάβει τον αδερφό της Πολυνείκη, παρουσιάστηκε στο Ηρώδειο σχεδόν προσαρμοσμένη στα πρότυπα μιας κοπέλας της καλής τάξης που απλώς αψηφά γενναία τις εντολές του αυταρχικού θείου της. Σαφώς υπήρξαν εν είδει κοινωνικού και πολιτικού σχολίου έντονες αναφορές στην εξουσιογενή σχέση μεταξύ άντρα και γυναίκας, που καταδυναστεύει διαχρονικά τις σχέσεις των δύο φύλων αλλά και την ίδια την κοινωνία και την πολιτική σε τελική ανάλυση. Όμως αυτές δεν ήταν αρκετές για να ψαύσουν και να πλαγιοκοπήσουν τα φλέγοντα ζητήματα που εκπηδούν στην εποχή μας σαν λάβα από ηφαίστειο.

Η Έλλη Τρίγγου ως Αντιγόνη /Photo by Εβίτα Σκουρλέτη

Όσον αφορά το σκηνικό της παράστασης με το μεγάλο τραπέζι και τις πεσμένες καρέκλες με τα τρία πόδια, αυτό κινήθηκε μεταξύ ρεμπέτικης ιστορίας, του τελευταίου δείπνου και μιας νεο-νουαρ αισθητικής. Στο τέλος δικαιολόγησε τη χρησιμότητα του καθώς λειτούργησε ως μια βάση κι ένας χώρος για το προσκλητήριο νεκρών και ζωντανών στη γιορτή της Θήβας. Από τη μία είναι απαραίτητο και ζωτικό να προκύπτουν νέες οπτικές, διαφορετικές αναγνώσεις και σκηνικές προτάσεις κτλ, από την άλλη όμως πρέπει να λαμβάνονται υπόψη τα διακριτά ειδολογικά όρια άλλων ρευμάτων και ειδών διότι ειδάλλως ενδέχεται να γίνει ένα ανούσιο συμπίλημα.

Ακόμη απουσίασε ή τουλάχιστον ήταν θολή, η απαραίτητη και σπινθηρογόνα δυναμική που ωθεί την ηρωίδα στη μεγαλειώδη πράξη της. Η σύγκρουση του δίκαιου με την κρατική εξουσία δεν πήρε ποτέ την αρμόζουσα διάσταση που προσανατολίζει την Αντιγόνη στην υπέρβαση του νόμου και στην ταφή του νεκρού αδερφού της.

- Διαφήμιση -

Στον αντίποδα ο Κρέων (Βασίλης Μπισμπίκης) εκπροσωπεί την εξουσία, την αντρική ισχύ και την αλαζονεία που τελικά τον οδηγεί στην ύβρη. Η στεντόρεια φωνή του Μπισμπίκη τον βοηθά να επιβληθεί στον χώρο και στο κοινό, όχι όμως και στην εσωτερικότητα που απαιτεί το ίδιο το κείμενο και ο ρόλος του Κρέοντα. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί ακολουθώντας εξίσου τις σκηνοθετικές οδηγίες δεν ανέδειξαν ιδιαίτερα τους ρόλους (με εξαίρεση τον Αίμονα – Στρατής Χατζησταματίου) ούτε και αναδείχτηκαν οι ίδιοι σε αυτούς.

Τέλος ένα μικρό σχόλιο για το κοινό: Εάν η συγκεκριμένη παράσταση δεν διέθετε αυτούς τους πολύ αναγνωρίσιμους και προβεβλημένους (κυρίως τηλεοπτικά) ηθοποιούς, τότε ενδεχομένως το μισό Ηρώδειο να ήταν άδειο και πολύ λιγότερα «κουλτουριάρικα» stories να κατέκλυζαν τη διαδικτυακή μας πραγματικότητα. Συμπτώματα μιας τηλεοπτικής κουλτούρας που ωστόσο είναι ικανή να γεμίζει κερκίδες και θέατρα.

Εισιτήρια: Viva.gr

Διαβάστε ακόμη την κριτική για την παράσταση του Τόμας Όστερμάγιερ στην Επίδαυρο:

Ο Οιδίποδας πρέπει να πεθάνει: ρηγματώνοντας εναλλακτικά τον μύθο

- Διαφήμιση -