- Διαφήμιση -

Πάνε 15 χρόνια από τότε που είδα την πρώτη μου ταινία από τον Κιμ Κι Ντουκ, το αμφιλεγόμενο «Νησί». Οι συνθήκες ήταν ιδιαίτερες. Ο σκηνοθέτης ήταν το τιμώμενο  πρόσωπο στις 11ες «Νύχτες Πρεμιέρας»  και μετά την προβολή της ταινίας θα ακολουθούσε συζήτηση μεταξύ του κορεάτη δημιουργού και του κοινού. Δεν «γνώριζα» τον Κιμ Κι Ντουκ, δεν γνώριζα το έργο του, δεν σήκωσα το χέρι μου να τον ρωτήσω τίποτα. Εκείνη η βροχερή Πέμπτη στο ασφυκτικά γεμάτο «Αττικόν» όμως με οδήγησε στο να λατρέψω έναν σκηνοθέτη που σόκαρε επιτηδευμένα με τις δημιουργίες του και έδινε μια στοχαστική χροιά στον κορεατικό κινηματογράφο, με την απουσία του διαλόγου να χαρακτηρίζει μεγάλο μέρος των ταινιών του.

Προς αναζήτηση της φιλμογραφίας

Προσιτός, υπομονετικός, ο Κιμ Κι Ντουκ έδωσε απαντήσεις σε όποια απορία είχε το κοινό για το «Νησί». Ακόμα και σε ερωτήσεις… άσχετες με το θέμα. Θυμάμαι ακόμα τον διπλανό μου να ζητάει τη γνώμη του σκηνοθέτη για τις γυναίκες του Δυτικού Κόσμου και εκείνος να απαντά απλά πως του αρέσουν…όλες οι γυναίκες. Ο ίδιος δεν είχε αναστολές για το πόσο αινιγματική, συμβολική και ταυτόχρονα προκλητική ήταν η ταινία του και η μέχρι τότε φιλμογραφία του. Αντιθέτως έδωσε σαφή επιχειρήματα για τη μέθοδο που ακολουθούσε στη σκηνοθεσία του.

Μια σκηνοθεσία που ήθελα με κάποιο τρόπο να ακολουθήσω. Με τη βοήθεια του(πιο έμπειρου στα θέματα του σινεμά)αδερφού μου, βρήκα μερικά από τα πρώτα έργα-διαμάντια του γνωστού δημιουργού. Όπως το «Samaritan Girl» που αφηγείται την απότομη ενηλικίωση δύο έφηβων κοριτσιών που στρέφονται στην πορνεία για να μαζέψουν αρκετά λεφτά για ένα ταξίδι στην Ευρώπη. Όπως «Το Τόξο», που μιλάει για την πολυεπίπεδη σχέση ενός 60χρονου άνδρα με ένα 16χρονο κορίτσι.

- Διαφήμιση -
Η ταινία «Samaritan Girl» χάρισε στον Κιμ Κι Ντουκ το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Βερολίνου το 2004

Ο ποιητής της σιωπής και του σοκ

Είχα παρατηρήσει πόσο μεγάλο μέρος της μεθοδολογίας του ήταν ο συμβολισμός που αντικαθιστούσε τον περιττό διάλογο στις ταινίες του. Φάνηκε στο «Ολομόναχοι Μαζί», όπου ένας νεαρός αναπτύσσει μια ξεχωριστή επαφή με μια κακοποιημένη σύζυγο, αλλά και στην ζωή ενός μοναχού στο αριστούργημά του «Άνοιξη,Καλοκαίρι, Φθινόπωρο,Χειμώνας και…Άνοιξη».Βλέποντας τις παραπάνω ταινίες στο σκοτεινό χώρο ενός κινηματογράφου, είδα με πόσους δυνατούς τρόπους μπορεί να ερμηνευτεί ένα και μόνο πλάνο, μια έκφραση, μια σειρά διαδοχικών κινήσεων των πρωταγωνιστών. Η εικόνα «μιλούσε» στις ταινίες του.  Είχε πει ο ίδιος άλλωστε πως «μερικές φορές η σιωπή μεταφέρει πιο αληθινά συναισθήματα ενώ οι λέξεις παραλλάσουν το μήνυμα σε ορισμένες περιπτώσεις».

Δεν είναι έκπληξη πως αποτελεί πρωτοπόρος ενός κορεατικού ρεύματος που διαθέτει το σοκ,την ωμότητα και τη…σιωπή ως κινητήριες δυνάμεις της πλοκής των ταινιών του. Έχει σαρώσει όλα τα κύρια φεστιβάλ, και κάθε ταινία με την οποία τιμήθηκε αποδεικνύει όλα τα παραπάνω. Καλύτερη σκηνοθεσία σε Βενετία και Βερολίνο το 2004 για τα «Ολομόναχοι Μαζί» και «Samaritan Girl» αντίστοιχα και Χρυσός Λέων το 2012 στη Βενετία για τη «Πιετά».Μια κληρονομιά που δεν αμαυρώνεται ούτε από τον «αυτοεξορισμό» του τα τελευταία χρόνια από το προσκήνιο, ούτε από τις αμφιλεγόμενες κατηγορίες εις βάρος του για σεξουαλική κακοποίηση το 2017.

Έφυγε από τη ζωή λίγο πριν κλείσει τα 60, στη Λετονία. Υπέκυψε έπειτα από επιπλοκές του κορονοϊού. Μέσα από τις ταινίες του ζει όμως ένας κινηματογράφος αυθεντικός, που δεν φοβάται να πει αλήθειες, ακόμα και με τον πιο σοκαριστικό ή συμβολικό τρόπο.

- Διαφήμιση -